|
Klachten
Klacht van De Jonghe Verachtert: een bij de antroposofie betrokken familie (2006)
Naar aanleiding van de artikels over de steinerschool van Leuven - Wijgmaal die maandag 30 april 2007 in Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad, Robnet, Het Volk, De Gentenaar en De Standaard verschenen en die handelen over wantoestanden in de betref-fende school die ertoe hebben geleid dat ik mijn kinderen naar type-8-onderwijs moest laten overschakelen, heb ik besloten om wat in deze artikels staat, toe te lichten via deze webpagina. Dit om wie geïnteresseerd is in waarheid een vollediger beeld te schetsen van mijn beweegreden om de pers te woord te staan.
Dit is geen aanval op de steinerschool van Leuven, integen-deel. Ondanks de ontgoocheling door de manier van werken in deze school, draag ik deze instelling geen kwaad hart toe, laat staan dat ik haatgevoelens zou koesteren. Het lijkt wel alsof het in deze school een traditie is om mensen die enige commentaar durven te leveren, te bestempelen als 'de tegenpartij' die het op de school heeft gemunt. Ik denk niet in termen van 'goed' en 'kwaad' of 'zwart' en 'wit', zodat ik me niet hoef af te vragen tot welke categorie de steinerschool van Leuven behoort. Ik haal enkel voorvallen aan die ik typerend vind voor deze school. Bovendien doet het me verdriet om te zien dat de naam van Rudolf Steiner wordt gebruikt als uithangbord voor iets waarvoor de man zich volgens mij in zijn graf zou omdraaien, ware het niet dat hij gecremeerd werd. Dit even terzijde. Vier jaar lang heb ik mijn kinderen aan de steinerschool van Leuven toevertrouwd en mij als ouder vanuit een open houding vrijwillig ingezet voor het welzijn van de kinderen in deze school. Vanuit een waarlijke betrokkenheid bij het welslagen van wat ik noem: een poging om vrijheid in het onderwijs te verwerven, zette ik mij in bij elke gelegenheid die zich voordeed. De betrokkenheid is er nog, maar niet langer bij de steinerschool van Leuven, maar wel bij de door Steiner ontwikkelde pedagogische inzichten. Deze waardevolle pedagogiek is een verrijking voor al wie er mee in aanraking komt, op voorwaarde dat hij gewetensvol wordt bestudeerd, wordt doorleefd of 'eigen gemaakt' en wordt toegepast in het kader van het huidige tijdsbestek of de maatschappelijke context. Pas dan doet hij recht aan kinderen .
Spijtig genoeg wordt deze pedagogiek, en daarmee ook zijn grondlegger Rudolf Steiner, door sommige mensen in de steinerschool van Leuven maar al te graag aangewend om conflicten rond pedagogisch handelen, die tot een open dialoog zouden kunnen leiden, de kop in te drukken.
'Want wat weten die moeilijke ouders nu over steinerpedagogie', klinkt het vaak. Als er dan toch iemand opdaagt en zich verdiept in steinerpedagogie en op een gefundeerde manier 'moeilijke' vragen blijft stellen, is het einde van de schoolloopbaan van de kinderen van de betreffende vragensteller meestal vrij vlug bezegeld.
Zelf mocht ik ervaren wat andere ouders, die met hangende pootjes hun kinderen naar een andere school verhuisden, hebben doorgemaakt. Nadat mijn oudste zoon (toen 10j) herhaaldelijk was dooreengeschud en toegeschreeuwd door zijn juf, mijn middelste zoon (toen 8j) enkele keren tijdens de schooluren op het kerkplein rondhing, mijn kinderen overdreven werden gestraft en de gesprekken met de leraren hierover er meestal op neerkwamen dat het aan mij lag, besloot ik de kinderen tijdelijk van school te halen en een open brief* aan de belanghebbende partijen te sturen. (De oudste was op dat moment al enkele weken thuis, omdat hij was geshockeerd nadat zijn juf hem had dooreengeschud)
Door het sturen van die open brief en het aankaarten van fysiek en verbaal geweld, het verdwijnen van kinderen tijdens de schooluren en de willekeur van het personeel in het toepassen van regels, was ook het lot van mijn kinderen bezegeld. Eens 'persona non grata, altijd persona non grata', inclusief nakomelingen en verwanten. Lang heb ik geprobeerd om ant-woord te krijgen op de vragen die ik aan schoolbestuur, directie, lerarencollege en ouderkerngroep heb gesteld. Antwoorden waren er zo goed als niet en als er al eens een reactie kwam, ging die aan de kwestie voorbij.
Daarom schakelde ik het CLB in, die de rol van bemiddelaar op zich nam. Uiteindelijk vond er een gesprek plaats, waarin de kwestie van het herhaaldelijk mismeesteren van mijn oudste zoon door zijn juf niet ter sprake mocht komen. Er zou enkel worden gekeken hoe de kinderen eventueel zouden kunnen terugkeren. Uitkomst: de kinderen mochten terug naar school komen. De wettelijke bepalingen voorzien trouwens dat er geen leerlingen mogen worden geweigerd. De dag dat dit terugkeren naar school plaats zou vinden, waren alledrie de kinderen in paniek en renden naar buiten om zich in de tuin te verstoppen. Het was duidelijk dat voor hen de steinerschool Leuven tot het verleden behoorde. Zelf probeerde ik nog in samenspraak met het CLB tot een oplossing te komen, maar ondertussen gingen de kinderen niet naar school.
Ik begeleidde de kinderen zelf in hun scholing en merkte dat vooral het op hun niveau beheersen van de basisvaardigheden rekenen en taal te wensen overliet. Ik vroeg het CLB om de kinderen te testen, wat ze uiteindelijk twee keer deden. De eerste keer werden ze getest op intelligentie en schoolse vaardigheden, de tweede keer eveneens, maar werd er bijkomend bij mijn oudste zoon een gesprek ingelast om te peilen hoe hij de klaspraktijk in de Zonnewijzer had ervaren. Te weten dat mijn kind door het doen van zijn verhaal zijn hart had kunnen luchten bij iemand van buiten het gezin, gaf me de voldoening dat hij het gebeurde aan het verwerken was. Desondanks bloedde mijn hart toen hij het verhaal nog eens tegen mij deed.
De resultaten van de testen waren ook weer om te huilen. Ik bespaar iedereen de details en geef alleen weer wat belangrijk is. De kinderen bleken normaal begaafd, zonder gedrags- of leerstoornissen. De twee oudsten hadden leerachterstanden van meer dan twee jaar op de gemiddelde leerling in basisscholen in Vlaanderen, alledrie hadden ze een enorm gebrek aan automatisatie (oefening) en een heel zwakke werkhouding. Het verdict: doorverwijzing naar type-8-onderwijs op basis van het vaststellen van te veel leerachterstand. Zelfs het in de steinerschool van Leuven gebruiken van een afwijkend leerplan voor steinerscholen kan dit niet goedpraten.
Daarvoor had ik al contact opgenomen met de school om te vragen of men tegemoet wilde komen in het bijwerken van de kinderen, voor ze naar een andere school zouden vertrekken. Een antwoord heb ik nooit gekregen. Toen ik contact opnam met de zorgcoördinator liet deze weten dat hij mijn kinderen deze extra zorg wel wilde geven, als het beleid van de school hem groen licht zou geven, waaraan hij op dat moment sterk twijfelde. Ik hoorde er niets meer van.
De onderwijsinspectie, die ik had ingelicht nadat men mij in de school niet te woord wilde staan, maakte zich ervanaf door te stellen dat zij geen mandaat heeft om te oordelen, enkel om te adviseren. Wettelijk gezien klopt dat en ik kreeg van de onderwijsinspectie te horen dat bij geschillen tussen ouders en school een bevoegde rechtbank uitsluitsel kan geven.
Aangezien al mijn pogingen om met de school in gesprek te komen blijkbaar geen ingang vonden en ik, om God weet welke reden, zelfs een toegangsverbod kreeg toegestuurd, raadpleegde ik een raadsman, die de zaak onderzocht en de school aanschreef. De school vroeg uitstel van antwoord, wat blijkbaar ruim bedoeld was, want we zijn nu 4 maanden later en er is nog geen antwoord gekomen. Het dossier dat momenteel is opge-bouwd, beslaat al tientallen pagina's en wordt tot op vandaag aangevuld door getuigenissen van mensen die soortgelijke ervaringen hebben of hebben gehad.
Wat nog het meest schrijnende van de hele zaak is, is dat het durven melden van wantoestanden in de steinerschool van Leuven ertoe heeft geleid dat in mijn naaste omgeving enkele mensen en hun kinderen, maar ook mijn kinderen, op zo'n subtiele wijze zijn gestigmatiseerd, dat ze in een diepe put zijn gevallen. Dat deze mensen na verloop van tijd uit deze put krabbelen en via open brieven van zich laten horen, wordt door de school simpelweg beantwoord door het bij de politie neerleggen van een klacht tegen deze mensen. Een reactie naar de betrokken 'klagende' ouders had ook een optie kunnen zijn, maar is door de school niet benut. Wel werd de kwestie tijdens gezamenlijke ouderavonden aangekaart, waarna de reacties naar de 'klagers' toe niet via officiële weg kwamen, maar via ouders die - door het te horen krijgen van het bestaan van kritische open brieven - hun verontwaardiging over het 'ongepaste' gedrag van de 'klagers' naar deze laatsten toe niet onder stoelen of banken staken. Dat klagende ouders zich dan op hun minst sociaal geïsoleerd, zelfs vermoord voelen, roept vragen op in onze hedendaagse westerse samenleving, die er toch prat op gaat een opengesprekscultuur en vrijheid van meningsuiting na te streven. Over deze vrijheid van meningsuiting heeft de directrice van de steinerschool van Leuven zo haar eigen ideeën. Van kennissen die nog kinderen in de school hebben, hoorde ik dat zij door deze 'directrice' waren benaderd met uitspraken in de stijl van: 'Het is beter dat je niet meer met die mensen omgaat' of 'Je moet tegen die mensen geen goeiedag zeggen' en 'Bij die mensen kan je beter uit de buurt blijven'. Is dat de uitwerking van het sociale project dat Rudolf Steiner met het oprichten van een vrije school bedoelde?
Documenten die het hierboven geschrevene min of meer kunnen toelichten, zijn te vinden bij de koppelingen hieronder. Van documenten waarvan de wet mij niet toelaat om ze te publiceren, kan ik wel persoonlijk mondeling samenvatten waar-over de inhoud handelt.
Spijtig genoeg mag ik het doorlichtingsverslag* dat de Onderwijs-inspectie mij op vraag doorstuurde niet publiceren. Dit zou alvast heel veel verduidelijken en dat wat ik heb verteld enigszins een referentiekader verstrekken. Een korte samenvatting heb ik wel weergegeven.
Tot slot wil ik nog benadrukken dat wat hier over de steinerschool van Leuven geschreven staat betrekking heeft op de lagere school, niet op de kleuterklassen, die het project van de steinerscholen in Vlaanderen nastreven. De periode dat mijn kinderen in de kleuterklas hebben gezeten is er dan ook een om met vreugde aan terug te denken. Ook dat mag worden gezegd!
Bijlagen
1. Open brief aan de school
2. Aan de oudergroep
3. Vraag om 'bijwerken' kinderen
4. Toegangsverbod tot school
5. Brief van de advocaat aan de school
6. Samenvatting verslag Onderwijsinspectie
__________
Terug naar klachten
| 
