Omdat het over de steinerschool gaat, kan je met een titel zoals die hierboven zowat alle kanten uit. Ik laat het aan de lezer over om het woord zelf betekenis te geven. In ieder geval kan de tekst, die over een klacht gaat, een en ander verduidelijken.

Ik kan de verwerking van klachten eigenlijk niet zo goed meer bijhouden, maar als iemand het aandurft om in publiek vrijuit te spreken , dan ga ik daar toch even op verder. Want een paar van de op deze site verschenen reacties van de voorbije week, zijn er die volgens mij nog een staartje gaan krijgen. Degene die ze schrijft, noemt zich Erika. Op drie verschillende berichten reageert ze om een en ander te vertellen over wat ze in de steinerschool van Leuven heeft ervaren. Het begint op 6 januari jongstleden met een korte reactie op het stuk over het inspectieverslag van de Leuvense steinerschool.

Dat bevestigt al één ding dat onderwijsinspectie heeft vastgesteld: gebrekkige zorg. Naar Gerrit refereert Erika, omdat hij kwam vertellen dat het probleem opgelost was. Niet dus. Ik reageer dezelfde dag op Erika’s post.

Dat ‘goede’ is natuurlijk ironisch bedoeld. Maar er duikt wel medeleven op. Bijvoorbeeld deze reactie:

Beste Erika,

Ook van mijn kant veel sterkte gewenst, veel mensen zitten vast met hun kinderen in iets waar ze in eerste instantie zeker niet voor hebben gekozen.
Hoe eerder men hier achter komt, hoe beperkter de leerachterstanden en schade zullen zijn, voor de steiner leerlingen en hun ouders.

Ik heb zeer veel respect voor mensen zoals u.

Dan wordt het even stil onder dat bericht, maar enkele dagen later, op 12 januari, gaat het verhaal van Erika verder onder ‘De steinerschool informeert’.

Hallo allemaal,
Tijdens het lezen van dit artikel schoot er mij een herrinering te binnen die ik graag wil delen met jullie.
Ik heb een dochter die in de 8ste klas “machinenaaien” onderwezen kreeg. Op gegeven moment was de leerkracht ziek en vond men niet direct een geschikte vervanger. Er was wel iemand die toezicht kon houden. Ik ben zelf naaister van opleiding en heb de lessen toen op mij genomen. Ik begrijp heel goed dat de kinderen geen profesionele kleermakers moeten worden, maar ze leerden de patronen verkeerd aftekenen, zonder merken zonder naadtoevoeging,… Als klap op de vuurpijl moesten ze naaien met oude trappers zonder electriciteit. Ik stel mij vooral bij dat laatste de vraag: Wie haalt het in godsnaam in deze tijd het nog in zijn hoofd om met dergelijke naaimachienes te werken?? Hand en voetcoördinatie gebruik je ook met electrische machines. De helft van de naaimachines werkten trouwens niet, laat staan dat je er nog vervangstukken voor vind. Ik vind dit gewoon zinloos. Deze kinderen weten niet hoe het is om een mooi afgewerkt stuk mee naar huis te nemen. Mijn dochter was zelfs beschaamd om haar werkstuk te laten zien. Het is volgens mij de beste manier om mensen een afkeer te doen krijgen van wat toch een mooi vak is.
Anderzijds zijn er laatstejaarsstudenten die in die “ambacht” een eindwerk gemaakt krijgen. Nu ik heb er enkelen gezien. Van ver ronduit prachtig, van naderbij belachelijk kinderlijk en totaal buiten de kunst van het vak in elkaar geknutseld. Ik zal niet zeggen dat er mogelijkerwijze een talent tussen zit, maar dat hebben ze dan zeker niet aan die lessen te danken.

Het gaat hier in wezen om amateurisme en ondeskundigheid van leraren. Ik ga daar dezelfde dag nog op in met een reactie die ik beëindig met een vraag aan Erika.

Ja, op opendeurdagen uitpakken met die prachtige werkstukken. Dat trekt volk. Als er zo overtuigd les zou worden gegeven zoals er versierd wordt, zou de steinerschool volgens mij minder uitspattingen kennen. Blijft het nu bij die reacties? Ik denk het niet, want onder het artikel ‘Onbevoegde leraren’ schrijft Erika:

Dat belooft. En ik ben vrij zeker dat er nog iets staat aan te komen. Vraag is wat en wanneer? Nog dit. Of iemand nu een moeder (opvoedende ouder) is of een professionele opvoeder: het zijn de opgedane ervaringen die van tel zijn. Die zijn in dit geval weer niet opzij te schuiven.