‘Volwassenen die het over engelen, kabouters en geestelijke werelden hadden’ #antroposofen

Michaël 2015 (5) | Vijgen na Pasen

Toen gebeurde er opnieuw iets onverwachts. Ik werd verliefd, op het kleinste meisje van mijn jaar. Toevallig werd ook zij onverwachts verliefd: op de steinerpedagogie. Haar besluit stond meteen vast: ze zou in een steinerschool gaan werken. Na een jaar opleiding in Nederland ging ze aan de slag in het kersverse steinerschooltje van Gent. Ik volgde haar, maar ik woonde toen in Antwerpen en Gent was een donker krocht vergeleken bij de sinjorenstad. Het steinerschooltje vond ik echter wel leuk, tenminste voor kinderen. Ik luisterde met stijgende verbazing naar volwassenen die het over engelen, kabouters en geestelijke werelden hadden alsof het niks was. Hebben jullie wel eens zo’n kabouter gezien? vroeg ik hen. Nee, dat hadden ze niet. Maar hoe kunnen jullie dan zo zeker zijn dat ze bestaan? Het antwoord luidde natuurlijk: omdat Rudolf Steiner het gezegd heeft. Maar dat wilden ze niet toegeven en dat vond ik flauw. Ik had geen probleem met mensen die geloofden, maar mensen die hun geloof voorstellen als een wetenschap? Nee, daar kon ik geen respect voor opbrengen.

Bron: Michaël 2015 (5) | Vijgen na Pasen